Πρός
Τόν Ἱερό Κλῆρο καί τόν
Εὐσεβῆ Λαό τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως.

Ἀγαπητοί μου,

Ἔφτασε καί φέτος ἡ σπουδαία νύκτα πού ἀναγγέλει τόν ἐρχομό τῆς μεγάλης ἡμέρας. Ἔφτασε ἡ γλυκειά νύκτα τῆς Ἀναστάσεως πού προαναγγέλει τήν Ἀνατολή τῆς ἡμέρας τοῦ Κυρίου. Ἔφτασε ἡ στιγμή πού μετά ἀπό τό πένθιμο κλίμα καί τόν κόπο τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, ἀκοῦμε ἐπιτέλους τό «Δεῦτε λάβετε φῶς…» ὡς προεικόνιση τοῦ Ἀνεσπέρου Φωτός!

Κι αὐτή τήν ἀντίθεση μεταξύ νύκτας καί ἡμέρας, φωτός καί σκότους, πένθους καί χαρᾶς τήν χρησιμοποιεῖ ἡ Ἐκκλησία μας γιά νά ἀναδείξει μιά ἄλλη ἀντίθεση πού παράλληλα ἐκτυλίσσεται ὅλες αὐτές τίς ἡμέρες, καθώς διαβάζοντας τά Εὐαγγέλια παρακολουθοῦμε τή συμπεριφορά τῶν μαθητῶν του Χριστοῦ. Πρίν τήν Ἀνάσταση τούς βλέπουμε ἀπογοητευμένους, ταραγμένους, φοβισμένους, νά αἰσθάνονται σχεδόν προδομένοι καθώς ἄλλα περίμεναν καί ἄλλα εἶδαν. Αὐτοί πού εἶχαν ἀκολουθήσει τόν Χριστό ἐπί τρία χρόνια κι εἶχαν ζήσει δίπλα Του θαύματα, εἶχαν διαπιστώσει τή δύναμή Του, εἶχαν ἀκούσει τόν λόγο Του, κι ὅμως δέν εἶχαν καταλάβει, γι᾽ αὐτό καί περίμεναν ἐπίγειες ἀνταποδόσεις, θέσεις ἐξουσίας, κοντόφθαλμες ἀνταμοιβές. Κι ὅλα αὐτά καταρρέουν ὅταν βλέπουν τόν Χριστό νά συλλαμβάνεται, νά δικάζεται, νά καταδικάζεται καί τελικά νά σταυρώνεται, ἀφοῦ προηγουμένως τό μένος τῶν διωκτῶν Του Τόν εἶχε κατεξευτελίσει. Στά μάτια τους ο Χριστός εἶχε ἀποτύχει γι᾽ αὐτό κι οἱ ἴδιοι σκορπίστηκαν, κρύφθηκαν ἤ ἀκόμη καί τόν ἀρνήθηκαν ὅπως ὁ Πέτρος.

Ὅταν ὅμως, διαπιστώνουν ὅτι «ἠγέρθη ὁ Κύριος ὄντως» (Λουκ. κδ´,34), τότε ὅλα ἀλλάζουν! Οἱ πρώην ὀλιγόπιστοι γίνονται πιστοί μέχρι θανάτου. Γιά τή μαρτυρία τῆς Ἀναστάσεως φθάνουν μέχρι καί τό μαρτύριο! Καί ὑπογράφουν ὅλοι μέ τό αἷμα τους αὐτό πού μέ τό κήρυγμά τους ἀναδεικνύουν, ὅτι «Χριστός ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτῳ θάνατον πατῆσας»! Οἱ πρώην ταραγμένοι καί φοβισμένοι, ἔγιναν εἰρηνικοί καί ἡρωικοί! Οἱ πρώην σκοτισμένοι καί στή διάνοια καί στή διάθεση, γίνονται ὁλοφώτεινοι καί στήν πρόθεση καί στήν ἔκφραση! Καί χωρίς ἐπιφανειακούς συναισθηματισμούς ἤ βραχύβιους ἐνθουσιασμούς, ἐγκολπώνονται τό ἥρεμο θάρρος τῆς βέβαιης ἐλπίδας πού ἡ συναναστροφή μέ τόν Ἀναστάντα Χριστό κι ἡ ἐμπειρία τῆς Ἀναστάσεώς Του τούς χαρίζει, καί γίνονται «λέοντες πῦρ πνέοντες».

Κι αὐτό εἶναι ἕνα ἀπό τά οὐσιαστικά μηνυματα τῆς Ἀναστάσεως και πρός ἐμᾶς. Ἀπογοητευμένοι καί προδομένοι ἀπό «βεβαιότητες» τοῦ κόσμου τούτου, πορευόμαστε πληγωμένοι ἀποζητῶντας ἕνα ἀποκοῦμπι. Κι ἔρχεται ἡ νύχτα τῆς Ἀναστάσεως γιά νά μᾶς πεῖ, δεῖτε τούς μαθητές. Πῶς μετεστράφησαν! Πῶς ἄλλαξαν διάθεση! Πῶς ἀναστήθηκαν ψυχικά! Ἐγκατέλειψαν τίς ἐπίγειες «βεβαιότητες» καί ἀκούμπησαν στή μόνη σιγουριά! Στήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ! Γι᾽ αὐτό καί ὅλα ἄλλαξαν μέσα τους, γι᾽ αὐτό κι οἱ ἴδιοι ἔγιναν τελείως διαφορετικοί, μοναδικά ἀγνώριστοι! Ἄς κάνουμε κι ἐμεῖς τό ἴδιο. Ἄς ἐγκαταλείψουμε αὐτά πού μᾶς προδίδουν, μᾶς ἀπογοητεύουν, μᾶς ἐξοργίζουν. Κι ἄς ἀκουμπήσουμε στή γλυκειά ἐλπίδα, στή μόνη βεβαιότητα, στήν οὐσιαστική χαρά: στήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ! Ἄς λουσθοῦμε στό Φῶς Της, ἄς γευθοῦμε τή χαρά Της, ἄς πορευθοῦμε στήν προοπτική Της γιά νά εἶναι πραγματικά ἡ ζωή μας οὐσιαστική, γνήσια, ἀληθινή.

Μέ ἀναστάσιμους ἀσπασμούς.

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

†Ὁ Λαρίσης καί Τυρνάβου Ἱερώνυμος